Feministische wetenschappers zullen nooit nalaten erop te wijzen dat de vrouwelijke literaire traditie bestaat uit onderbrekingen en stiltes waardoor hun geschiedenis een discontinu beeld vertoont. De taak van het opnieuw opbouwen van herinnering lijkt ons de centrale doelstelling van het feministische literaire project.
(Ik denk dus zij is, vrouwelijke intellectuelen in een historisch en literair perspectief,
red. R. Braidotti en S. Haakma, 1994, inleiding)
25 jaar geleden maakten wij deel uit van een groep dichteressen, de Nieuwe Wilden, die door het hele land voorlazen uit eigen werk en twee bloemlezingen met gedichten uitgaven (De Nieuwe Wilden I en II, Van Gennep, 1986 en 1987). De groep vormde zich uit deelneemsters aan een poëzieworkshop van Elly de Waard bij Stichting Amazone, een Vrouwencultuurcentrum op de Singel in Amsterdam.
Hun eerste optreden was tijdens het poëziefestival De Dichteressen in De Brakke Grond (april 1986), wat een happening werd, en de groep was geboren. Vanuit een bewust gekozen kantlijnpositie wilden zij tegenwicht bieden aan het eenzijdig gewaardeerde dichtersklimaat, waarin vooral vormvernieuwing het criterium leek dat de waarde van een gedicht bepaalde.
De poëzie van de Nieuwe Wilden daarentegen zette de inhoud centraal: typisch vrouwelijke onderwerpen vanuit een modern en vrouwelijk perspectief belicht. Boos, verdrietig, eigengereid, nostalgisch, en niet te vergeten lyrisch.
Als zodanig hebben de gedichten 25 jaar later nog steeds hun waarde.
Maar hoe zit het inmiddels met de vrouwen daarachter?
Zijn ze doorgegaan met dichten?
Zo ja, dan is er nu in dit virtuele tijdperk deze website. Door onze gedichten op deze site te plaatsen, zetten we de nieuwe tijd naar onze hand. Reizen hoeft niet meer, we kunnen elkaar en de lezers op deze manier bereiken. Gedichten die misschien niet passen in het poëzie-establishment, maar wel in het lange verhaal van alle vrouwenlevens. Gelukkige en ongelukkige. Waarschijnlijk minder baldadig dan vroeger. Of juist helemaal niet?
Wat kun je eigenlijk afleiden uit de inhoud van de gedichten van de Nieuwe Wilden over het verloop van een vrouwenleven?
Kun je de tijdgeest eruit afleiden?
Worden woest begonnen levens kalmer, wijzer, behoudender?
En hoe verschillend zijn we ook daar weer in?
De Nieuwe Wilden doen weer mee. Met onze stem vanuit de marge, over wat ons bezig houdt, ter wille van de inspiratie en de kruisbestuiving. Ter wille van de kracht van het woord, dat we al neerschrijvend ook weer achterlaten.
Ida Boelhouwer en IJda Smits
© Ida Boelhouwer
Niets uit deze tekst mag gebruikt worden zonder toestemming van de schrijver.