Je bent zonder koffer
Vertrokken…
Zelfs zonder tijd
Maar misschien
nog wel op schoenen…
Ans Hovius 1992
Je bent zonder koffer
Vertrokken…
Zelfs zonder tijd
Maar misschien
nog wel op schoenen…
Ans Hovius 1992
Je wordt zo lelijk gemaakt
en verwaarloosd,
terwijl je mij gedragen hebt
over de angstige drempel
van naderbij zijn
terwijl je mij voedsel gaf
met ’t zachtste brood
van ontmoetingen.
Warm en ontvankelijk
zijn m’n vrienden
aan jou toevertrouwd
in zwarte aarde, herfstbladeren
Geuren nootmuskaat
Vannacht heeft m’n hart
met bladgroen veren
zich stuk gefladderd
in de vacuüm wand
’t beestje druppelt na
donker en donkerder
vult het mij
met geronnen wijn
Hoor!
in de grauwe ochtend
snerpt een achtergebleven merel
zijn houthakkerslied
op de dag van Allerzielen.
Ans Hovius 1989