Categorie Archief: Ans Hovius

In 1985 gaf ik mij op voor een workshop poëzie bij Amazone o.l.v. Elly de Waard, nadat ik een eigen bundeltje had geschreven. Vijftien dichteressen, ieder met een eigen taal en eigen verhaal. Onstuimig buitelden onze woorden, onze poëzie tweewekelijks over tafel. In de eerste bundel De Nieuwe Wilden in de Poëzie open ik met een aantal sonnetten. Daarna heb ik nog wel geschreven maar niet meer gepubliceerd.
Middels het schrijven van poëzie trachtte ik mezelf te verzoenen met de leegte rondom de vergankelijkheid. Sinds 1999, het jaar van de opstart van mijn uitvaartbedrijf (een soort van Hemelreisbureau) houd ik me bezig met ‘de kunst van het afscheid nemen.’
De Nieuwe Wilden Revisited inspireert mij om de draad van het gedichten schrijven weer op te pakken.
Ode aan het leven!

Je bent zonder koffer

Je bent zonder koffer
Vertrokken…

Zelfs zonder tijd

Maar misschien
nog wel op schoenen…

Ans Hovius 1992

Geplaatst inAns Hovius | Reacties gesloten

Je wordt zo lelijk gemaakt

Je wordt zo lelijk gemaakt
en verwaarloosd,
terwijl je mij gedragen hebt
over de angstige drempel
van naderbij zijn
terwijl je mij voedsel gaf
met ’t zachtste brood
van ontmoetingen.

Warm en ontvankelijk
zijn m’n vrienden
aan jou toevertrouwd
in zwarte aarde, herfstbladeren
Geuren nootmuskaat

Vannacht heeft m’n hart
met bladgroen veren
zich stuk gefladderd
in de vacuüm wand

’t beestje druppelt na
donker en donkerder
vult het mij
met geronnen wijn

Hoor!
in de grauwe ochtend
snerpt een achtergebleven merel
zijn houthakkerslied
op de dag van Allerzielen.

Ans Hovius 1989

Geplaatst inAns Hovius | Reacties gesloten
  • Inloggen