Categorie Archief: Ida Boelhouwer

Wat wil je worden?

Landschap, dat wist ik al vroeg.
Met opgetrokken knieën een rivier zijn
op mijn zij liggen met mijn randen in het riet
ik zou de haas zien die daar woont en zich verschuilt
maar voor mij niet, hij zou mij zonder het te weten
laten zien hoe hazen leven, om dat te leren hoef ik geen
enkel boek te lezen, alleen maar stromend liggen
er zijn geen vragen over mij, ik ben zoals ik ga genoeg
men houdt ook rekening met mij en bouwt een brug over me heen
ik voel me nooit alleen, ik strek mijn armen uit, dat wordt
alleen maar toegejuicht, ik stroom jaar in jaar uit voorbij

En wat doe jìj eigenlijk?

Ik kijk uit het raam het is zomer buiten
loom gaan de deuren open en ik ga mee
aan bomen voorbij waar ‘k blind de namen
van kan noemen het is geen wachten wat ze doen
niet eens op mij geen haast en geen verlangen
in hun staan maar trouw aan onvermijdelijk
veranderen zoals ikzelf verboom verjaar
mijn huid mijn zinnen het onveranderd kind
zit op de schouder van de oude vrouw

Wat doe je nou zo’n hele dag in je huisje?

ehh… nou nooit hetzelfde natuurlijk
vandaag waait de wind en ik luister;
gedachten aan vroegere stormen
het dak woei eraf, de tuinmuur viel om
ik kan het gerommel van stenen nog
horen, het geraas in één wakend ogenblik
en weer slapen want er is niets aan te doen
nu het donker is en ik lig zo warm tegen
jou aan, het slapend vergeten samen.
En nu, dertig jaar later, doe ik dat met
een andere jou. Wat doe je nou? wordt
mij gevraagd en ik zeg je dat ik het
niet weet van te voren, maar dat er
‘s avonds altijd een dag is gekomen
die licht is geweest en donker geworden
de triomfantelijke nacht die ik elke avond
weer ouder inga om te vieren enkele milde
doofstomme uren dat ik vanzelfsprekend besta

Verdient het nog een beetje?

Nee gek, alles van waarde is weerloos
heb je dat dan niet op school geleerd of
ben je dat vergeten? Maar hoor je mij
ooit over honger? Of klop ik bij je aan
om onderdak? Dus het valt wel mee
en wat jij niet kan doe ik, begrijp je dat?
Mooie zinnen maken die jou laten
denken in pure verwarring ga je
onbetamelijke vragen stellen
waarvan ik dan gedichten maak
zoals nu, de ochtend na ons gesprek
van gisteren en jij zult niet meer weten
dat je het zei maar ik heb het goed
gehoord dus pas voortaan op voor mij

Wat ga jìj doen op Koninginnedag?

Ik zal heimwee hebben naar de stilte van de ochtend
de ene auto die klein over de bergweg reed
en hoe ik met mijn koffie op de drempel stond
mist in het dal er was eigenlijk geen geluid

dan een zwaar oprukkend en licht gevoel van leven
daarna was ik weer zeer alleen bij het kolenvuur
dat midden op de dag, Koninginnedag, brandde;
heimwee hebben en tranen laten uit eerbetoon.