weemoed, het einde van de zomer

Weemoed door Sandra Elisa Maes

Ik herinner me nog hoe diep je ogen mijn wangen streelden, je vingers meesterlijk mijn borst omvatten, je lippen mijn mond. Of hoe ik je toen nog bevolken kon met mijn gedachten en je moest glimlachen om mijn slapeloze nachten.

door Joske Janszen

Ach, lees ik in de alledaagse wetenschapsbijlage van de nrc: het was geen superbloedmaan die ik zag, geen rode maan, niet bloedrood, ook niet koper, niet bijzonder groot, slechts hier en daar op aarde stond hij laag boven de horizon…

Ik zeg wel dat door IJda Smits

Ik zeg wel dat ik weg wil maar ik kan niet nu de bomen zwaar boven de straten hangen de jonge bladeren en de geuren van de zomer verdwenen ongemerkt achteloos voorbijgaan van de tijd nu de regens zijn begonnen…

Weemoed door Chawwa Wijnberg

Weemoed Je kan me horen knarsetanden weemoed ja, daar wil ik wel een vleugje van, dat zoete droeve geen smartelijk en spijt weet je nog hoe vurig de kastanjes gloeiden in deze natte herfst voor de verdoolden geen respijt he…

Aldemardum door Maria de Groot

Zeldzaam zand. Je kunt er vuurstenen vinden, verleden tegenwoordig slaan, horen hoe gletsjers aanstormen, inbinden en sterven aan het dorp daar geboren: Aldemardum, zwaar op de hand, nederzetting tussen de gaasten en toch als een bruid elegant die zich overbuigt…

Da Capo door Frida Domacassé

op een bankje in het park zing ik Marsman de zon en de zee springen bliksemend open wij gaan terug naar het paradijs roze padden en rode merels luisteren naar een troostrijk geluid ze weten niets van schepen noch van…