Die avond hebben wij herhaald door Ingrid Strobbe

Dat het leven saai geworden is.
Ik, bij een glas Nero d’Avola grapes.
Niets tammer dan gebukt onder thee
uit Wales.
Jij aan de idee
een reisje London, naar het overzicht
van één der grootsten. Waarom de treinen
rijden zonder ons?
Saai, herhalen wij-
zodat wij zoeken naar mensen die er
niet zijn.
Naar dingen, die ademloze dingen,
en zoeken naar plaatsen bij mekaar.
Vinden een guitige snuit bij de ander
en brommen lachend uit het dorre.
Deels de droom in het hoofd verlatend.
Als regenbogen hoog bij rustige wolken
hangen wij.
Wij lijken te balen in het heelal
van ons leven, saai herhaald vooral.