door Ingrid Lenaerts

ze zei me:

er moet leven in de schrijverij zitten

een raadsel met beelden in zijn buik

een schreeuw van verontwaardiging bij een vervuilde rivier

een dubbele bodem die je kan verplaatsen

gezond boerenverstand bij de oogst

zielenroerselen in nevel gehuld die je verwonderen

de spanning met rode wangen

ontroering om uit een vaatje te tappen

zou ik van boze wolven en akelige spinnen vertellen

zou ik ook van leven en liefde durven spreken.

een open poort met wisselende deuren .