Mijn zusje door Frida Domacassé

Met de zoele bries
zweeft haar zang
over de eilanden,
wordt lichtgevend als de zee.
Met de jaren blauwer,
verbonden met thuis.

Het Avondland lokt.
Ze komt maar blijft niet.
Ik eer haar keus,
volg haar in zware jaren.

Ze mengt de tinten van Chili
met de tonen van Hellas.
Zingt mij de geboorte van de America’s.
De morgenuren van de leguaan,
de poema die door de takken breekt.
De donderboom.
De oerboom.

We vieren de moederboom.