onder de breuklijnen van het normale bestaan

onder de breuklijnen van het normale bestaan
de vaste baan, de bloemen die van mensen houden
schuilen gevaarlijke ravijnen
onvermoede diepten, waarin de waanzin haar klauwen
uitstrekt en intrekt
uitstrekt en intrekt
elk ogenblik kan ze je naar beneden sleuren
die vleesetende plant die ‘s nachts
zwellend, zuigend op je wacht
elk ogenblik kunnen er scheuren ontstaan
in het glanzend oppervlak van het normale bestaan

Dit bericht was geplaatst inEva van Sonderen. Bookmark the permalink. Zowel reacties als trackbacks zijn gesloten.
  • Inloggen